Pajottenland+ V.Z.W.

Staf (Gustave) Van Wichelen 

Hij werd geboren te Leerbeek op 15 augustus 1935 waar zijn vader schrijnwerker was. Ten gevolge van een verkeersongeval op 5 september 2003 is hij zacht overleden in het U.Z. Gasthuisberg Leuven op 14 juli 2004.

Een gedreven ingenieur

Na zijn humaniora aan het Heilig Hart College te Tervuren studeerde hij voor technisch ingenieur aan het Vrij Hoger Technisch Instituut te Aalst, thans de Katholieke Hogeschool Sint-Lieven. Na zijn legerdienst, bij de Transmissietroepen te Luik, werkte hij opeenvolgens bij Philips Hasselt als afdelingschef van de afdeling Luidsprekers en bij Ford Genk als productie-superintendant bedrijfsvoertuigen. Hij trouwde met de Limburgse Elvire Vavedin, de zus van een studiegenoot. Het gezin vestigde zich aanvankelijk in Hasselt om tenslotte naar Sint-Truiden te verhuizen. Later werd hij divisiehoofd in de matrassenfabriek Beka te Drogenbos, wat de terugkeer naar het Pajottenland meebracht. Het gezin vestigde zich in Lennik. Na zeven jaar stapte hij over naar de meubelfabrikant Veldeman in Opglabbeek waar hij productiedirecteur en verantwoordelijke voor Onderzoek en Ontwikkeling werd. Hij stond ook in voor de oprichting van nieuwe bedrijven o.m. in Frankrijk. Dit veroorzaakte een nieuwe en definitieve verhuis naar Sint-Truiden in Limburg. Daar waren nog andere Pajotten actief zoals Pierre Vandergoten de toenmalige directeur-generaal van de Kempense Steenkoolmijnen. Na twaalf jaar ging Staf in dienst van het zitmeubelbedrijf Mecam te Dilsen waar hij in 1988 de firma Diana startte. De volgende overstap was naar Diamond Spring Company te Lokeren, een fabrikant van hoofdkussens, matrassen en dekbedden. Een bedrijf dat door Staf uitgebouwd werd tot een koploper inzake innovatie en vernieuwing op gebied van slaapcomfort. Het bedrijf exploiteert dan ook tal van internationale patenten zoals o.a. het zeer gewaardeerde Twinspring veringsysteem dat in verschillende Europese landen onder licentie verkocht en geproduceerd wordt, en het wereldbekende Diamond Spring hoofdkussen. Toen hij in 1994 de pensioengerechtigde leeftijd bereikte stelde hij, als zelfstandig bedrijfsconsulent met als firmanaam Bedding Consulting International. , zijn verworven kennis ter beschikking van anderen.

Staf behaalde nog een diploma van gezinsconsulent aan het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen in Brussel, een speciale licentie Vrijetijdsbesteding aan de VU Brussel en een postgraduaat bedrijfsbeleid en toegepaste economische wetenschappen aan de KU Leuven. In 2000 was hij nog begonnen aan een doctoraatsthesis over de innovatiecyclus in de KMO's. Tijdens de periode dat hij bij Philips in dienst was, stond hij samen met Omer François en ondergetekende aan de wieg van de V.V.T.I. (Vereniging van Vlaamse Technische Ingenieurs) later omgevormd naar VIK (Vlaamse Ingenieurs Kamer). Deze vereniging zette zich in voor de belangen van de technische ingenieurs, zowel op gebied van hun beroepsbelangen maar ook als reactie op de toen door Franstaligen beheerste unitaire beroepsverenigingen. De VVTI zorgde voor de herwaardering van de technische ingenieurs tot Industrieel Ingenieur. Staf Van Wichelen heeft zich gedurende heel zijn verdere leven voor zijn beroepsgenoten ingezet, hij was op het ogenblik van zijn overlijden de onbetwiste voorzitter van de Raad van Bestuur.

Een echte Pajot

Toen hij begin van de jaren '70 voor beroepsbezigheden terugkeerde naar zijn geboortestreek, hij had een job aanvaard bij Beka in Drogenbos, vestigde het gezin zich in Sint-Kwintens-Lennik. Het gezin werd hier ook actief in diverse verenigingen, zo lagen ze mee aan de basis van de Cultuurraad te Lennik. In 1974 nam Staf, samen met zijn vriend Pierre Vandergoten, het initiatief voor het oprichten van Opbouwwerk Pajottenland,waarvan Staf de eerste voorzitter werd. De achterstand van de streek trof hen zozeer, dat ze besloten hier iets aan te doen. De volksvertegenwoordigers van de streek in de toen nog unitaire staat waren stuk voor stuk zwakke figuren in hun partij, die werd gedomineerd door franstalige Brusselaars. Voor een landelijke streek als het Pajottenland vielen maar weinig kruimels te rapen. Zij stelden hier een pluralistische beweging tegenover die eigenzinnig opkwam voor de belangen van de streek, vanuit de eigenheid ervan en met interesse voor de problemen ervan. Ze gingen dan ook geregeld in tegen Brusselse plannenmakers van allerlei slag en eisten voortdurend inspraak (een term die toen pas was uitgevonden). Daarnaast ontbraken naar hun mening een heleboel infrastructuren in de streek en was er op cultureel vlak ook weinig of niets te beleven. In alles wilden ze de streek beveiligen en tegelijk uitbouwen. Dat was een voortdurende evenwichtsoefening. Na enkele jaren verhuisden ze terug naar Limburg, maar het Pajottenland werd niet vergeten, een rustig gelegen huisje werd aangekocht in Gooik en van daaruit werden contacten onderhouden met de vele streekgenoten waarbij er genoten werd van een echte geuze of kriek of een lekkere mattentaart.

Een diepblauwe liberaal

Staf Van Wichelen was grootgebracht met het liberaal gedachtengoed. Hiervoor zette hij zich ook ten volle in, zo bracht hij het tot opvolger van Herman De Croo als nationaal voorzitter van wat toen de PVV-jongeren genoemd werd. hij werd Ondervoorzitter van het Vlaams Liiberaal Verbond en was ook lid van de Nationale Statutaire commissie van de VLD, die dikwijls delicate interne problemen binnen deze partij moest oplossen. Staf Van Wichelen stond bekend voor zijn tussenkomsten, meestal op humoristische toon, op de partijcongressen. Deze werden hem niet altijd in dank afgenomen.

Een strijdende Vlaming

De Vlaamse zaak had in Staf Van Wichelen een grote verdediger zo diende hij nog in februari 2003 bij het Vlaams Parlement een verzoekschrift in voor het behoud van het Nederlandstalig karakter van het hoger onderwijs. Op het ogenblik van zijn ongeval was hij ondervoorzitter van het OVV (Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen), het is de traditie in het OVV dat de ondervoorzitter daarna Voorzitter wordt, dat zou het geval geweest zijn voor Staf mocht hij niet het slachtoffer geworden zijn van een verkeersongeval. Tijdens de Statengeneraal van het OVV die doorgingen in december 2003 bracht de nieuwe Voorzitter prof. Boudewijn Bouckaert als volgt hulde aan Staf Van Wichelen:

"Ik wil mij inzetten voor de Vlaamse strijd, en ik wil dat mede doen voor mijn goede vriend Staf, die zo vreselijk werd getroffen door het verkeersnoodlot. Zonder verpinken stond hij de laatste decennia op de bres in liberale congressen, maar ook bij vele andere gelegenheden, om aandacht te vragen voor de Vlaamse eisen. Dat hij hierbij werd geridiculiseerd en afgesnauwd kon hem niet deren. Staf wist dat hij vocht voor een rechtvaardige zaak en dat gaf hem vleugels in de strijd tegen kortzichtigheid, carrièrezucht en platvloersheid. Beste Staf, wij vechten verder voor een vrij en volwassen Vlaanderen"

Een diepgelovig Christen

Staf was geen pilarenbijter maar bleef steeds trouw aan zijn overtuiging en stak ze niet onder stoelen of banken.

Een hevig voetbalsupporter

Staf was ook een trouwe en felle supporter van Voetbalclub STVV uit Sint Truiden, waarbij hij op een sappige en humoristische wijze commentaar op het spel en de spelers kon geven.

Staf Van Wichelen verenigde al deze eigenschappen in één persoon en op elk gebied trachtte hij er het beste van te maken. Weinigen doen het hem na.

De uitvaartplechtigheid had op 20 juli 2004 plaats in de O.L.-Vrouwbasiliek van Kortenbos- Sint-Truiden. Volgens zijn wens werd hij begraven in zijn geliefde Pajottenland waar hij nu rust in de glooiingen van zijn geboortedorp. 

In zijn editie van 21 juli 2004 bracht het weekblad 't Pallieterke, dat niet kan worden verdacht van overdreven VLD sympathie, het volgende In Memoriam:

In Memoriam Staf Van Wichelen

Hij was overtuigd dat een zo groot mogelijk zelfbestuur voor Vlaanderen noodzakelijk is, in een geest van openheid naar, en samenwerking met de andere volkeren in de Europese Unie en in de wereld. Voor het bereiken van zijn ideaal koppelde hij vastberadenheid aan een joviale soepelheid, en in een geest van ideologische pluralistische ingesteldheid om in een geest van godsvrede bruggen te bouwen en samen te werken met allen die een groter zelfbestuur voor Vlaanderen nastreven. Naast de zorg en de liefde voor zijn prachtig Vlaams gezin, zijn bekommernis als voorzitter van de Raad van Bestuur van de Vlaamse Ingenieurskamer voor de belangen van de Vlaamse Industrieel Ingenieur, was de blijvende en deskundige inzet van Staf voor de verzelfstandiging van Vlaanderen de rode draad doorheen zijn drukke leven. Staf is zijn hele bedrijvige en dienende leven lang een overtuigde Vlaams-nationalist geweest én een consequente en diepgelovige christenmens, die geen van beide overtuigingen probeerde weg te steken. Integendeel, hij had een hekel aan lauwheid en afvalligheid en dat gold zowel het geloof in de christelijke als in de Vlaamse waarden.